Moc nocy

Opowiadania Dominacja · ok. 16 min czytania · Od 18 lat

Ta historia została stworzona automatycznie przy wsparciu AI. Wszystkie osoby są pełnoletnie. Od 18 lat.

Powietrze pachniało zimną żywicą świerkową i wilgotnym kamieniem, gdy stałem przed chatą i patrzyłem, jak ostatnie światło dnia znika nad grzbietami gór. Za mną była cisza wnętrza, które pachniało pastą do podłóg i starym drewnem, samotnymi wieczorami, które spędzałem na pisaniu i kasowaniu wierszy, aż ekran przechodził w tryb uśpienia. Zostawiłem za sobą pracę programisty, zamieniłem serwerownie i spotkania na to odosobnienie, ale nosiłem w sobie zmęczenie, jakbym spakował je do plecaka. Góry wznosiły się jak ciemne ściany, a chata sąsiadki leżała sto metrów dalej, przycupnięta pod skalnym nawisem, jej okna czarne i ślepe.

Tej nocy, gdy ostatni fiolet zniknął z nieba, a gwiazdy wystąpiły jak wbite igły, zobaczyłem ją po raz pierwszy w ciemności. Stała na skraju polany, niedaleko mojego okna, w cienkim płaszczu sięgającym jej łydek, z rękami schowanymi w kieszeniach. Głowę miała odchyloną do tyłu i patrzyła na niebo z takim oddaniem, że zatrzymałem się w bezruchu. Mogłem się odwrócić. Mogłem zamknąć okno. Ale coś w sposobie, w jaki tam stała, jak strażnik przed niewidzialną bramą, trzymało mnie na miejscu, aż opuściła głowę i spojrzała na mnie przez szybę.

Wyszedłem na zewnątrz. Zimno natychmiast osiadło na mojej twarzy, a moje kroki chrzęściły na zamarzniętym żwirze. Ona nie odwróciła się, ale czekała, aż stanę kilka kroków za nią.

„Pan też patrzy na gwiazdy” – powiedziała. Jej głos był szorstki i niski, jak u kogoś, kto długo milczał i musiał na nowo ćwiczyć słowa.

„Czasami” – powiedziałem. „Kiedy nie wiem, co ze sobą zrobić.”

Zaśmiała się cicho, dźwiękiem bez ciepła. „To pan trafił we właściwe miejsce. Nie ma lepszego miejsca, żeby się zgubić, niż tutaj na górze.”

Odwróciła się i w świetle gwiazd zobaczyłem jej twarz: wysokie kości policzkowe, usta zbyt szerokie dla wąskiej linii podbródka, oczy, które w ciemności wydawały się prawie czarne, ale zdawały się łapać światło, gdy tylko się poruszyła. Była starsza ode mnie, może po czterdziestce, i stała z taką naturalnością, jakby noc należała do niej.

„Nazywam się Elisa” – powiedziała. „Mieszka pan w mojej chacie.”

„Pańska? Wynająłem ją przez agencję.“

„Ta agencja należy do mnie“, powiedziała. „Wynajmuję ją tylko wtedy, gdy chcę być sama. A potem czasem zmieniam zdanie.“

Nie wiedziałem, co na to odpowiedzieć. Nie dała mi czasu, żeby to odkryć. „Proszę ze mną“, powiedziała, i to nie było pytanie, lecz polecenie. „Mam wino. I piec, który grzeje lepiej niż pana.“

Poszedłem za nią. Nie było ani chwili, w której zastanawiałbym się, czy powinienem iść; noc zdawała się podjąć decyzję bez pytania mnie o zdanie. Jej chata była większa niż moja, z wysoką izbą, której belki stropowe były czarne od sadzy, i żeliwnym piecem, który już żarzył się. Na surowo heblowanym stole stała butelka czerwonego wina, odkorkowana, obok dwa kieliszki, jakby spodziewała się gości.

Zdjęła płaszcz i powiesiła go na haku. Pod spodem miała wełniany sweter, przetarty na łokciach, i ciemne spodnie. Nalała wino, podała mi kieliszek, i piliśmy, nie wznosząc toastu. Wino było ciężkie i ciepłe, i poczułem, jak w żołądku rozpala żar, jakiego nie znałem od dni.

„Przyjechał pan, żeby uciec“, powiedziała. „Ale to nie działa. Zawsze zabiera się siebie ze sobą.“

„A pani? Przed czym pani ucieka?“

Spojrzała na mnie ponad krawędzią kieliszka. „Też się nad tym zastanawiam. Zwykle nie odpowiadam.“

Usiadła na stołku obok pieca, z założonymi nogami, a ja usiadłem naprzeciwko niej na skraju łóżka przykrytego grubym wełnianym kocem. Bliskość była nieunikniona; izba była mała, a piec rzucał na ściany migoczące cienie, które pogrążały nas oboje w tym samym ruchu.

„Proszę mi opowiedzieć o swojej pracy“, powiedziała, i omal się nie roześmiałem, bo zabrzmiało to tak banalnie. Ale opowiedziałem jej o niekończących się liniach kodu, o nocach, w których ścigałem błędy ukrywające się w danych jak robaki, o uldze, gdy test wreszcie robił się zielony, i o pustce, która potem następowała. Słuchała, nie przerywając, a gdy umilkłem, powiedziała: „Dobrze panu wychodzi podporządkowywanie się rzeczom. Maszynom. Terminom. Oczekiwaniom.“

„I co w tym dobrego?“

„Bo poddanie się jest władzą, jeśli się je odpowiednio odgrywa. Pytanie tylko, komu się oddajesz.“

Odstawiła szklankę, wstała i podeszła do mnie. Musiała ledwie pochylić głowę, by na mnie spojrzeć. „Proszę wstać“, powiedziała.

Posłuchałem. To nie była kalkulacja, nie decyzja; moje ciało poruszyło się, zanim umysł zdążył nadążyć. Cofnęła się o pół kroku i zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów, a ja poczułem, jakby patrzyła na mnie sama noc.

„Proszę zdjąć koszulę“, powiedziała.

Rozpiąłem ją, powoli, bo drżały mi palce, i pozwoliłem jej opaść na podłogę. Chłód pomieszczenia musnął moją skórę, a włoski na karku stanęły dęba.

„Dalej“, powiedziała.

Ściągnąłem podkoszulek i stanąłem przed nią nagi do pasa. Podeszła bliżej, uniosła dłoń i położyła ją płasko na mojej piersi. Jej dłoń była sucha i ciepła, a ona ucisnęła lekko, jakby sprawdzała, co kryje się pod skórą.

„Ma pan dobrą sylwetkę“, powiedziała. „Poświęca pan czas. To mi się podoba. Większość mężczyzn chce wszystkiego od razu.“

„Czego pani chce?“, zapytałem, a mój głos zabrzmiał obco, głębiej niż zwykle.

„Nie chcę, żeby pan czegoś chciał. Chcę, żeby pan robił to, co mówię. Potrafi pan?“

Tak, chciałem powiedzieć, ale tylko skinąłem głową. Uśmiechnęła się, wąskim, chłodnym uśmiechem, który nie sięgał jej oczu.

„Proszę klęknąć“, powiedziała.

Uklęknąłem. Podłoga była twarda, a chłód przenikał przez materiał moich spodni, ale zostałem tam, gdzie byłem. Usiadła z powrotem na stołku, tym razem tak, że jej kolana muskały moje ramiona. Wsunęła dłoń w moje włosy, odchyliła mi lekko głowę do tyłu i długo patrzyła mi w oczy.

„Nauczę cię, co znaczy władza“, powiedziała, a to „ty“ było granicą, którą przekroczyła bez pytania. „Nie przez to, że ją chwytasz. Ale przez to, że mi ją oddajesz. W całości. Bezwarunkowo. A kiedy to zrobisz, odzyskasz ją, przemienioną. Rozumiesz?“

„Tak“, powiedziałem.

„Powiedz to.“

„Rozumiem.“

Chwyciła moje włosy mocniej, aż moja głowa odchyliła się całkowicie do tyłu, a szyja napięła. „Dobrze.” Puściła mnie i wstała. „Wstań. Rozbierz się. Całkiem.”

Wstałem i rozpiąłem pasek, spodnie, pozwoliłem im opaść, a potem bieliźnie. Stałem przed nią nagi, a ona przyglądała mi się bez pośpiechu, jakby oceniała element roboczy. Potem ściągnęła sweter przez głowę. Pod spodem nie miała nic, a jej piersi były ciężkie i miękkie, brodawki ciemne i twarde od zimna. Rozpięła spodnie, pozwoliła im zsunąć się na podłogę i stanęła przede mną naga, z rękami opartymi na biodrach, jakby to ona była ubrana, a ja tym, który miał coś do ukrycia.

„Chodź tu” – powiedziała.

Zrobiłem krok do przodu, a ona oplotła ramionami moją szyję, przyciągnęła mnie do siebie. Jej skóra była ciepła tam, gdzie moja była zimna, a ten kontrast palił. Pocałowała mnie, a to nie był delikatny pocałunek; otworzyła moje usta swoimi, przycisnęła język do mojego, żądała, brała. Moje dłonie odnalazły jej talię, przesunęły się po biodrach, a ona na to pozwoliła, ale gdy moje palce chciały wędrować wyżej, chwyciła mój nadgarstek i odepchnęła go.

„Nie mówiłam, że możesz dotykać” – wyszeptała przy moich ustach.

„To mi powiedz.”

„Nie rób tego. Jeszcze nie.”

Popchnęła mnie w stronę łóżka, a ja usiadłem na krawędzi. Ona stała, ciemna sylwetka na tle światła z pieca, i patrzyła na mnie z góry.

„Połóż się. Na plecach. Ręce nad głową. Nie ruszaj się, dopóki ci nie powiem.”

Położyłem się, z ramionami wyciągniętymi nad głową, dłońmi przy wezgłowiu łóżka. Weszła na łóżko, uklękła nade mną, jej twarz nad moją, włosy opadły mi na policzki. Pochyliła się, a ja poczułem, jak jej brodawki przesuwają się po mojej klatce piersiowej, powoli, z jednej strony na drugą, podczas gdy ona patrzyła na mnie, nieustannie, jakby chciała wyczytać każdy wyraz mojej twarzy.

Potem zsunęła się niżej. Jej usta odnalazły moją pierś, język krążył wokół mojego sutka, lekko ugryzła, a ja jęknąłem, ale położyła mi dłoń na ustach, nie przestając.

„Cicho” – powiedziała przy mojej skórze. „Chcę słyszeć, jak się trzymasz.”

Pracowała głębiej, jej język ciągnął wilgotny ślad po moim brzuchu, a gdy dotarła do mojego członka, który był już twardy, uniosła głowę i spojrzała na mnie.

„Patrz na mnie” – powiedziała, a ja posłuchałem.

Objęła mnie dłonią, mocno, i poczułem, jak wstrzymuję oddech. Zaczęła pieścić, powoli, z drażniącą cierpliwością, i czułem, jak napletek przesuwa się po żołędzi, w tył, w przód, podczas gdy ona patrzyła mi w oczy, jakby liczyła moje podniecenie.

„Chcesz dojść” – powiedziała.

„Tak” – wysapałem.

„Wiem. Ale nie dojdziesz. Nie, dopóki ci nie powiem.”

Pochyliła się i wzięła mnie do ust. Jej wargi były gorące i wilgotne, a pracowała techniką, która doprowadzała mnie na skraj, potem się cofała, potem znów podejmowała, aż chwyciłem krawędź łóżka i zmiąłem kołdrę w pięściach. Jej dłoń spoczywała na moim biodrze, trzymała mnie mocno, i za każdym razem, gdy chciałem unieść biodra, przyciskała mnie z powrotem.

„Nie” – powiedziała krótko, ustami przy mojej żołędzi.

Leżałem, drżąc, a ona wyprostowała się. Usiadła okrakiem na moich biodrach, jej łono przesunęło się po moim podnieceniu, ale nie pozwoliła mi wejść. Poruszała się powoli, jej wilgoć na mojej żołędzi, ciepło jej ciała nad moim, a jej oczy były wpół przymknięte, usta lekko rozchylone.

„Chcę zobaczyć, jak to wytrzymasz” – wyszeptała. „Chcę zobaczyć, co mi dajesz, nie biorąc.”

Jęknąłem, a ona pochyliła się, pocałowała mnie mocno, podczas gdy jej dłoń wślizgnęła się między nas i poprowadziła mnie do swojego wejścia. Poczułem, jak się otwiera, jak jej wargi sromowe przesuwają się po mojej żołędzi, przez chwilę, dwie, po czym opuściła się, a ja wsunąłem się w nią, centymetr po centymetrze, podczas gdy ona patrzyła mi w oczy, nie mrugając.

Siedziała na mnie, pełna i nieruchoma, a moje dłonie leżały obok mnie, palce wczepione w wełniany koc. Zaczęła się poruszać, powoli, kolistymi ruchami, jej dłonie na mojej piersi, jej miednica napierała na moją, i czułem każde włókno, każdy skurcz jej wewnętrznych mięśni, które zaciskały się wokół mnie i otwierały.

„Nie możesz dojść” – powiedziała płaskim głosem, jakby nie była tą samą, której ciało mnie obejmowało. „Jeszcze nie. Tylko my dwoje, tylko ja.”

Skinąłem głową, niezdolny do mówienia. Pochyliła się, jej usta przy mojej szyi, oddech gorący i szybki, i zaczęła poruszać się szybciej, jej biodra unosiły się i opadały, a ja poczułem, jak moja miednica podąża za jej rytmem, mimo wszystko, mimo polecenia. Ona to wyczuła i zwolniła znowu, aż doprowadziła mnie na skraj szaleństwa.

„Należysz do mnie” – szepnęła. „Powiedz to.”

„Należę do ciebie” – powiedziałem, a mój głos się załamał.

„Powiedz to jeszcze raz.”

„Należę do ciebie.”

Wyprostowała się, położyła dłonie na moich ramionach i zaczęła poruszać się z intensywnością, która mnie zaskoczyła. Ujeżdżała mnie, mocno, jej uda wokół moich bioder, jej miednica uderzała o moją, i poczułem, jak się zaciska, jak jej wewnętrzne ściany pulsująco mnie obejmują, podczas gdy jęczała, dźwięk, który wydobywał się z jej gardła jak warknięcie.

„Teraz” – powiedziała, i to było jedyne słowo, którego potrzebowałem.

Doszedłem, z gwałtownością, która mną wstrząsnęła, a ona doszła ze mną, jej biodra przyciskały się do moich, aż wyssała mnie do końca, i oboje leżeliśmy tam, spoceni, dyszący, nasze ciała splątane ze sobą, podczas gdy piec trzeszczał, a cienie na ścianie poruszały się, jakby oddychały.

Chciałem coś powiedzieć, ale położyła palec na moich ustach. „Jeszcze nie” – powiedziała. „Zatrzymaj to na chwilę. Trzymaj to mocno, tak jak trzymałeś mnie, zanim doszedłeś.”

Zamknąłem oczy i poczułem ją na sobie, jej ciężar, jej oddech, sposób, w jaki całkowicie mnie objęła. Kiedy je otworzyłem, patrzyła na mnie.

„To była władza” – powiedziała. „Twoje oddanie. Moja kontrola. Nie dlatego, że ją wzięłam. Dlatego, że mi ją dałeś, dobrowolnie, i odzyskałeś ją, wzmocnioną. Rozumiesz?”

„Tak” – powiedziałem.

„Powiedz to.”

„Rozumiem.”

Skinęła głową, zsunęła się ze mnie i położyła obok na plecach. Patrzyliśmy w sufit, gdzie belki jarzyły się w świetle pieca. Poczułem, jak moje myśli się uspokajają, jak monotonia ostatnich miesięcy opada ze mnie, jakby ona je ze mnie zmyła, każdym uderzeniem swoich bioder.

Później, gdy pierwsza szarość poranka wpełzła przez okna, a piec już tylko się żarzył, wstała. Naciągnęła sweter, spodnie i stanęła przede mną, który wciąż leżałem na łóżku.

„Teraz idziesz do swojej chaty” – powiedziała. „A jutro, gdy zapadnie zmrok, przyjdziesz znowu. Jeśli zechcesz. Jeśli zrozumiesz, co znaczy dawać, aby brać.”

Usiadłem. Chciałem zapytać, czy ona także przyjdzie do mnie, czy to gra, czy coś innego. Ale uniosła dłoń, a ja zamilkłem.

„Nie pytaj” – powiedziała, a jej usta były miękkie, ale słowa jasne. „To część tego. Idź teraz.”

Wstałem, ubrałem się, a gdy przechodziłem obok niej, położyła na chwilę dłoń na mojej piersi, nad sercem, i ścisnęła, jakby chciała się upewnić, że wciąż bije. Potem wyszedłem w chłód, a drzwi zamknęły się za mną.

Stałem na polanie, a góry rysowały się czarno na tle rozjaśniającego się nieba. Wciąż nosiłem na sobie ciepło jej skóry, smak jej ust, polecenie, które odbijało się we mnie echem jak obietnica. Nie wiedziałem, co nadejdzie. Ale wiedziałem, że przyjdę, gdy noc znów się zbliży. Wiedziałem, że oddam jej kontrolę, raz po raz, i że odnajdę w tym wolność, jakiej nigdy nie znałem, dopóki próbowałem wszystko zatrzymać dla siebie.

Wróciłem do swojej chaty, a gdy otworzyłem drzwi, pachniało zimnym drewnem i ciszą. Na stole wciąż stała szklanka, z której piłem, a przy oknie leżało światło gwiazd, blade i gasnące. Usiadłem w fotelu, oparłem łokcie na kolanach i czekałem na noc.