Gdy drzwi zamknęły się za nim z cichym trzaskiem, Felixa przeszył elektryczny wstrząs strachu i wyczekiwania. Ciężki zapach cedru i zimnego ginu otulił go, gdy wkraczał do wnętrza – morze marmuru, czarnego granitu i szkła, w którym bez końca odbijało się morze świateł miasta. Jednak jego wzrok pozostał przy niej, przy tej kobiecie, która nonszalancko opierała się o blat baru, jakby należał do niej cały świat.
Valentina miała na sobie bordowy jedwabny płaszcz, luźno zwisający z ramienia, jakby był niedbałą obietnicą. W dłoni trzymała szklankę, gin przecięty spiralą cytryny. Jej uśmiech był spokojny, badawczy, jej oczy ciemnymi tunelami, w które groziło mu wpaść. „Jesteś punktualny” – powiedziała, jej głos jak aksamit na stali. „To mi się podoba. Punktualność jest pierwszym dowodem szacunku.”
Zasady gry
Jego serce waliło o żebra, każde uderzenie przypomnieniem ogłoszenia w magazynie o sztuce: „Szukam mężczyzny gotowego oddać kontrolę. Żadnych graczy, żadnych wahających się.” Odpowiedział, nie wierząc, że to się spełni. A teraz stał tutaj, uwięziony w jej spojrzeniu, które przenikało go jak promieniowanie rentgenowskie.
„Czy wiesz, na co się decydujesz?” – zapytała, odkładając szklankę na bok. Ruch był płynny, opanowany. Podeszła bliżej, jej bose stopy bezszelestnie na chłodnym kamieniu. Felix skinął głową, ale ona powoli pokręciła głową. „Słowa są tanie. Pokaż mi to.” Wskazała na skórzany fotel przy oknie, którego powierzchnia odbijała światła miasta. „Usiądź. Żadnych rąk, dopóki nie powiem.”
Usłuchał, chłód skóry wpełzł przez materiał jego spodni. Valentina stanęła przed nim, jej kolana na wysokości jego oczu. Jednym, zdecydowanym ruchem zsunęła płaszcz z ramienia – nie uwodzicielsko, lecz władczo, jak królowa zrzucająca szatę. Pod spodem miała tylko czarne koronkowe stringi, które pieściły jej biodra. Jej piersi były jędrne, sutki już wzniesione, ciemne i twarde pod jego spojrzeniem.
„Patrzysz, ale nie dotykasz” – powiedziała. „To pierwsza lekcja.” Uniosła dłoń i przesunęła opuszkami palców po jego policzku, dotyk lekki jak pajęczyna. Felix zamknął oczy, rozkoszując się ciepłem jej skóry, powiewem jej perfum. Potem opuściła rękę, a on poczuł pustkę jak fizyczny ból.
„Rozbierz się. Powoli. Przy każdym zdejmowanym ubraniu powiedz mi, dlaczego je nosisz. I dlaczego jesteś gotów je odrzucić.”
Felix wstał, jego palce drżały, gdy rozpinał pierwszy guzik koszuli. „Koszula”, zaczął, głosem ochrypłym, „bo żyję w świecie, w którym ludzie się ukrywają. Jestem gotów się pokazać.” Pozwolił koszuli opaść na podłogę. Walentyna śledziła każdy jego ruch wzrokiem, każde włókno mięśniowe zdawało się płonąć pod jej spojrzeniem.
Obnażenie
Gdy stanął przed nią nagi, jego erekcja była dumnym wyznaniem. Walentyna okrążyła go powoli, jej opuszki palców kreśliły niewidzialne linie na jego skórze – wzdłuż ramion, przez plecy, w dół kręgosłupa. „Podobasz mi się”, szepnęła. „Ale teraz nie chodzi o mnie. Chodzi o twoje oddanie.” Uklękła przed nim, jej twarz znalazła się na wysokości jego męskości. „Dotknę cię teraz. Nie zrobisz nic, tylko będziesz oddychać. Zrozumiano?”
„Tak”, wykrztusił, każdy mięsień napięty.
Jej język był ciepły i wilgotny, gdy przesunęła nim po jego żołędzi – długim, badawczym ruchem. Felix zacisnął zęby, by nie poruszyć biodrami. Wzięła go do ust, tylko sam czubek, bawiła się wędzidełkiem, podczas gdy jej dłoń obejmowała trzon. Jej rytm był dręcząco powolny. Ssała delikatnie, puszczała go, okrążała czubkiem języka wrażliwe miejsce, wywołując u niego drgania pod jej dotykiem. Jego oddech był płytki, pięści zaciśnięte, pot występował na czole.
„Tak dobrze”, szepnęła i odsunęła się od niego. Wstała, jej usta lśniły, i poprowadziła go do przyległego pokoju. Ogromne łóżko z białym prześcieradłem, obok drewniany stojak z pierścieniami, linami i skórzanym batem. Puls Felixa przyspieszył. Walentyna uśmiechnęła się, jej oczy błyszczały. „Nie bój się. Dziś tylko liny. Będziesz związany, ale nie bezbronny. Ujeżdżę cię jak konia, który nauczył się słuchać swojego jeźdźca.”
Więzy
Kazała mu położyć się na łóżku, z ramionami wyciągniętymi nad głową. Wprawnymi ruchami przymocowała jego nadgarstki do słupków miękkimi, wyściełanymi mankietami. Jego stopy związała luźno, tak by mógł rozsunąć nogi. Lina była miękka, ale nieugięta. Potem usiadła okrakiem na jego udach, wciąż w majtkach, i pochyliła się, by całować jego sutki. Jej język był gorący, usta ssały delikatnie.
Felix jęknął cicho, więzy przypominały mu o jego bezsilności. Jej usta wędrowały po jego klatce piersiowej, brzuchu, coraz niżej. Ugryzła go lekko w biodro, przesunęła językiem po jego pępku. „Smakujesz solą i tęsknotą”, mruknęła. Potem wyprostowała się, zdjęła majtki – mokry, delikatny kawałek materiału – i opuściła się na jego twarz.
„Liż mnie”, rozkazała, a jej ton nie dopuszczał sprzeciwu. Felix zanurzył w niej język, kosztując jej słodkawy smak, jej wilgoć. Poruszała się na jego ustach, jej łechtaczka ocierała się o jego nos, podczas gdy on wnikał w nią językiem. Valentina odchyliła głowę do tyłu, jej dłonie wbiły się w jego włosy. „Tak, właśnie tam… nie przestawaj…”
Jej oddech przyspieszył, jeździła na jego twarzy twardymi, wymagającymi pchnięciami. Felix poczuł, jak się napina, jak jej mięśnie drgają wokół jego języka. Stłumiony krzyk wyrwał się z jej gardła, gdy doszła, jej ciało drżało nad nim. Potem opadła do przodu, jej pot zmieszał się z jego, jej skóra przywierała do jego.
Szczyt władzy
Valentina wyprostowała się, jej policzki zaróżowione, oczy lśniące. Sięgnęła po srebrnego dilda leżącego na stoliku nocnym i przesunęła nim po swoich wargach. „Teraz mnie przelecisz. Nie swoim kutasem – tym. Będziesz go trzymał, podczas gdy ja będę na tobie jeździć. I będziesz nim poruszał tak, jak ci powiem.”
Rozpięła jego więzy, kajdanki spadły z brzękiem na prześcieradło. Włożyła mu dilda w dłoń, srebro zimne na jego skórze. Potem uklękła nad nim, jej wilgotne wejście unosiło się nad jego wzwodem. „Najpierw ty.” Wzięła jego rękę z dildem i wprowadziła je w siebie. Felix poczuł, jak jej wnętrze go obejmuje, ciepłe i ciasne, jak żywy aksamit. „Teraz nim poruszaj. Powoli. Tak, jak myślisz, że mi się spodoba.”
Zaczął poruszać dildem w niej, delikatne wchodzenie i wychodzenie. Valentina zamknęła oczy, usta lekko rozchylone, pozwoliła się nieść. „Szybciej”, szepnęła. Był posłuszny. Jej biodra zaczęły poruszać się w rytmie, jeździła na jego dłoni, jej piersi kołysały się przy każdym ruchu. Felix poczuł ucisk własnej żądzy, napięcie w lędźwiach, ale wytrzymał, skupiając się na jej dźwiękach, jej jękach.
Potem chwyciła jego kutasa i przyłożyła go do swojego wejścia, wilgotnego od jej pożądania. „Teraz przeleć mnie porządnie”, sapnęła. „Mocno. Chcę czuć, jak mnie wypełniasz.”
Felix wbił się w nią, a ona jęknęła, dźwięk głębokiego zadowolenia. Poczuł, jak napiera na niego, jak jej ścianki go obejmują, masują. Ich rytm stał się dzikszy, jej paznokcie wbiły się w jego ramiona, jej biodra poruszały się w pradawnej melodii. „Dojdź we mnie”, krzyknęła, a on poczuł, jak jej ciało drży, druga fala rozkoszy, która go porwała. Doszedł z krzykiem, jego nasienie zalało ją ciepłem, jej skurcze wciągały go głębiej.
Leżeli obok siebie, spoceni, bez tchu, prześcieradła pod nimi pogniecione. Valentina odwróciła się do niego, jej twarz miękka, maska surowej Pani odłożona na bok. Kosmyk włosów przykleił się do jej skroni. „Dobrze sobie poradziłeś” – szepnęła i pocałowała go delikatnie w ramię, jej usta zatrzymały się na chwilę. „Może jednak nie jesteś już nowicjuszem.”
Felix uśmiechnął się zmęczony, jego ciało ciężkie od wyczerpania i spełnienia. Światła miasta migotały przez okno, nieskończenie daleko, inny świat. Tutaj, w tym penthouse, znalazł świat, który należał tylko do nich – świat oddania i władzy, zaufania i pożądania. Zamknął oczy i poczuł jej dłoń na swojej piersi, lekki nacisk, obietnicę, która jeszcze się nie skończyła.
Głosy społeczności
Jeszcze nie ma głosów — powiedz pierwsza, co Cię podnieciło.
