Puste kieliszek wina w dłoni Leny zatacza leniwy krąg na wypolerowanym blacie, zanim barman łapie go wprawnym ruchem. Wstrzymuje oddech, wypuszcza go urywanie w hałas baru. Sala jest pełna, ale ona słyszy tylko brzęk kieliszków i cichy szum klimatyzacji, która nie chłodzi dusznego powietrza. Jej wzrok wędruje po twarzach mężczyzn: biznesmenów z poluzowanymi krawatami, grupki śmiejących się w kącie, samotnego mężczyzny na końcu baru.
Ten ostatni – jest inny. Szary garnitur, ale marynarka wisi na oparciu krzesła, rękawy podwinięte do łokci. Jego dłonie leżą płasko na blacie, szerokie, paznokcie krótkie i czyste. Bez obrączki. Sączy whiskey, nie patrząc na nią, a jednak czuje jego obecność jak falę, która pełznie pod jej skórą, mrowienie w karku.
Dotyk spojrzeń
Kiedy podnosi głowę, jego wzrok zatrzymuje się na niej o sekundę za długo. Szare oczy, ciemno podkreślone, o intensywności, która ją przeszywa. Lena odwraca wzrok, sięga po torebkę, ale jej palce zostają na niej, nie otwierając jej. Serce wali jej w gardle, lekki film potu na karku. Dlaczego tu jest? Tylko jeden drink, powiedziała sobie. Godzina wytchnienia od Markusa, który siedzi na kanapie z tabletem i przegląda liczby. Oddech między kolacją a łóżkiem.
Mężczyzna zsuwa się ze stołka barowego i podchodzi do niej. Jego ruchy są płynne, bez pośpiechu, jakby szedł przez wodę. Staje obok niej, zamawia dwa kieliszki czerwonego wina, przysuwa jej jeden. „Na przypadek”, mówi, a jego głos jest niski, dymny, jak żwir pod ciężkimi butami.
„Nie piję z obcymi”, mówi Lena, a mimo to podnosi kieliszek. Wino jest ciężkie, kładzie się ciepło na jej języku, zostawia ślad jeżyn i ziemi.
„Mam na imię Felix. Teraz nie jestem już obcy.”
Śmieje się, krótki, suchy dźwięk, który grzęźnie w gardle. „Lena. Ale muszę już iść.”
„Oczywiście. Jeszcze łyk?”
Pije, a wino ogrzewa jej żołądek, rozluźnia napięcie w ramionach, wsiąka w jej kończyny. Felix opiera łokieć na blacie, odwraca się do niej w półobrocie. Jego udo muska jej udo, tylko na jedno uderzenie serca, a całe jej ciało drga, jakby dotknęła gołego przewodu.
Pocałunek, który wszystko otwiera
Opowiada o swojej pracy w księgowości, o upale na zewnątrz, o głośnej muzyce. Jej głos nie drży, ale kolana ma miękkie jak masło. Felix słucha, kiwa głową, zadaje pytania, które wywołują jej uśmiech. Kiedy odgarnia kosmyk włosów za ucho, on chwyta jej dłoń, odwraca ją, składa usta na jej nadgarstku.
Lena zastyga. Jego usta są miękkie, ciepłe, a pocałunek lekki jak piórko, ale wysysa powietrze z pomieszczenia, pozostawia próżnię, w której istnieją już tylko jego usta i jej skóra. Wpatruje się w jego ciemię, w delikatne linie na karku, myśli: Powinnam wstać. Zamiast tego zaciska kolana pod blatem baru, czuje wilgoć zbierającą się między udami, ciepłą, natarczywą mokrość.
„Chodź” – mówi Felix, puszcza jej dłoń, sięga po marynarkę, kładzie banknot na ladzie. „Znam miejsce, pięć minut pieszo. Ogród”.
„Powinnam…”
„Pięć minut” – powtarza, a jego spojrzenie jest pewne, bez nacisku, ale z taką pewnością siebie, która przepływa przez nią jak wino. Kiwa głową, a jej gardło jest suche.
Wstaje. Niosą ją nogi, gdy idzie za nim do drzwi. Nocne powietrze uderza jej w twarz, letnie i wilgotne, a asfalt lśni pod latarniami, jakby właśnie padało. Felix idzie szybko, nie za szybko, a ona podąża za nim za róg, obok zamkniętego sklepu, przez wąską uliczkę, która pachnie mokrym kamieniem i moczem. Na końcu otwiera się mały ukryty dziedziniec, porośnięty bluszczem, pełen cieni, w których drży światło księżyca. Drewniana ławka opiera się o ścianę, drewno spróchniałe i szare.
„Tutaj” – mówi i odwraca się do niej. Jego dłonie odnajdują jej biodra, przyciągają ją delikatnie do siebie. Czuje jego ciało, jędrne, ciepłe, a zapach whisky i mężczyzny otula ją. Całuje ją, a ten pocałunek jest inny niż ten na nadgarstku – domagający się, jego język wsuwa się między jej wargi, a ona otwiera się, oplata ramionami jego szyję. Jego dłonie przesuwają się po jej plecach, pod rąbek bluzki, a jego palce są chłodne na jej rozgrzanej skórze, szok, który wpycha ją jeszcze głębiej w pocałunek.
Dłonie, które domagają się
Felix przyciska ją do ściany, szorstki kamień wbija się przez cienki materiał jej bluzki, pozostawiając siatkę odcisków na jej plecach. Jęczy w jego usta, a on przerywa pocałunek, by badać jej szyję, wgłębienie nad obojczykiem, miejsce za uchem, gdzie jej puls bije dziko. Lena dyszy, wbija palce w jego koszulę, guziki pękają pod jej dłońmi. „Ja… powinniśmy…” – szepcze, ale jej ręce same rozpinają guziki, rząd za rzędem, i czuje jego nagą klatkę piersiową pod palcami, skórę gładką, mięśnie pod nią twarde.
Śmieje się cicho, jego oddech muska jej pierś. „Powinniśmy?” – mamrocze i wyciąga prezerwatywę z kieszeni spodni. Opakowanie lśni w świetle księżyca, srebrzyste, obce. Lena przełyka ślinę. Nie ma już odwrotu. Ta myśl przemyka jej przez głowę, ale jej ciało już dawno podjęło decyzję.
Jego dłonie zamykają się na jej spódnicy, ściągają ją przez biodra, a nylonowa pończocha pęka cicho pod jego palcami, ostry dźwięk w ciszy. Unosi miednicę, gdy odsuwa jej majtki na bok, a jego palce przesuwają się po jej wargach sromowych, wyczuwając wilgoć, której nie może ukryć. Przygryza wargę, gdy jego palce w nią wnikają, dwa, potem trzy, rozciągają ją, masują od środka. Jej głowa opada do tyłu na ścianę, a ona widzi niebo, ciemny błękit, przecięty pojedynczą gwiazdą, która miga zimno i daleko.
„Jesteś mokra”, szepcze, a jego głos jest szorstki, chropowaty. „Nie masz pojęcia, jak bardzo tego chciałem, odkąd cię zobaczyłem. Odkąd zamówiłaś wino, tymi dłońmi, które drżały.”
„Przestań mówić”, dyszy i sięga po jego pasek, rozpina go drżącymi palcami, metal cicho brzęczy. Spodnie opadają, a jego członek stoi swobodnie, sztywny, żołądź lśni wilgotno w świetle księżyca, kropla na czubku. Obejmuje go, czuje pulsowanie pod swoją dłonią, ciepło, a dreszcz przebiega przez jej ramię. Felix syczy, kładzie swoją dłoń na jej, prowadzi ją raz w górę i w dół, po czym odbiera jej prezerwatywę, rozrywa opakowanie zębami, nakłada ją szybkim ruchem na siebie, gładko i ciasno.
Unosi jej nogę, owija ją wokół swojego biodra, a ona czuje krzywiznę jego członka przy swojej wewnętrznej stronie uda, napięcie w swoim udzie. Potem wchodzi w nią, powoli, centymetr po centymetrze, a ona jęczy, gdy ją wypełnia, rozciąga, doprowadza na skraj samej siebie. Jej wewnętrzne mięśnie zaciskają się wokół niego, a on zatrzymuje się, pozwalając jej się przyzwyczaić. „Dobrze?”, szepcze, jego oddech gorący przy jej uchu.
„Tak, Boże, tak.” Jej głos jest ochrypły, obcy w jej własnych uszach.
Zakazany szał
Zaczyna się poruszać, równomierny rytm, który przyciska ją do ściany. Kolana Leny miękną, czepia się jego ramion, wbija paznokcie w jego skórę. Każde pchnięcie to mały wstrząs, który przebiega przez jej ciało, i czuje, jak napięcie narasta, głęboko w niej, twardy węzeł, który zaciska się coraz bardziej. Ściska wargi, żeby nie krzyczeć, ale jęk jej się wymyka, zduszony, dziki, i przygryza dolną wargę, żeby go powstrzymać.
Felix przyspiesza, jego oddech staje się urywany, jego biodra uderzają o jej, a jego dłoń wędruje między ich ciała, znajduje jej łechtaczkę, pociera kciukiem w rytmie swoich pchnięć. Oczy Leny przewracają się, jej ciało staje się jedną linią napięcia, każdy mięsień napięty, każdy nerw odsłonięty. Świat redukuje się do uczucia jego skóry na jej, jego palców na jej rozkoszy, jego członka, który ją rozciąga, wypełnia, ociera o punkt, który wprawia ją w oszołomienie.
„Chodź”, syczy, a jego głos brzmi jak rozkaz, który nie pozostawia wyboru. „Chodź teraz, Leno.”
A ona jest posłuszna. Węzeł pęka i nadchodzi fala, powódź, która unosi ją od muru, od zaułka, od jej własnego imienia. Jej ciało drga w jego ramionach i czuje, jak zaciska się wokół niego, raz za razem, podczas gdy on wydaje z siebie głęboki dźwięk i wciska się w nią, przyciskając biodra do jej bioder, aż w końcu nieruchomieje.
Stoją w cieniu, spleceni ze sobą, a pot na ich skórze stygnie w nocnym powietrzu. Serce Leny wali o jego klatkę piersiową, a ona nie może myśleć o niczym, tylko oddychać, ciężko, z zadowoleniem. Felix całuje jej czoło, czubek nosa, usta, a ten pocałunek jest miękki, niemal czuły, aluzja do czegoś, co nie powinno istnieć. Cofa się, a ona czuje pustkę, którą po sobie zostawia, zimną dziurę w brzuchu.
Pogłos
Poprawiają się w milczeniu. On pomaga jej podciągnąć spódnicę, wygładza rozdartą pończochę, jego palce zatrzymują się na chwilę na jej biodrze, a ona się śmieje, wyzwalającym, lekkim śmiechem, który ginie w ciszy zaułka, obcym dźwiękiem w ciemności. Węzeł w jej piersi zniknął, a ona czuje się lekko, jakby wyśliznęła się z własnej skóry, jakby zrzuciła coś, co nosiła zbyt długo.
„Dziękuję”, mówi, a to brzmi głupio, ale jest szczere, i nie ma na myśli seksu, tylko uczucie bycia żywą.
On się uśmiecha, krzywo i ciepło, jego oczy błyszczą w słabym świetle. „Mam na imię Felix.”
„Wiem przecież.” Jej uśmiech jest zmęczony, ale prawdziwy.
Wracają przez zaułek, ich kroki odbijają się echem od bruku, a światła baru pojawiają się z powrotem, żółte i ciepłe. Na rogu stoi taksówka, kierowca czyta gazetę pod lampką do czytania. Lena zatrzymuje się, odwraca do Felixa. „Mam w domu mężczyznę.”
„Wiem”, mówi, a w jego głosie nie ma osądu, tylko cichy smutek.
„To było… jednorazowe.” Mówi to bardziej do siebie niż do niego.
On kiwa głową, wkłada ręce do kieszeni spodni, jego ramiona unoszą się i opadają. „Gdybyś jeszcze kiedyś potrzebowała przypadku – często tu bywam. To samo miejsce, ta sama whisky.”
Wsiada do taksówki, podaje swój adres, głosem pewnym. Gdy samochód rusza, widzi go w lusterku wstecznym, cień pod latarnią, który maleje, aż zlewa się z ciemnością. Odchyla głowę na chłodną szybę, a na jej twarzy rozlewa się uśmiech, powoli, jak kwiat, który się otwiera. Jutro wróci do swojego życia, do księgowości, na kanapę obok Markusa, który nie zauważył jej nieobecności. Ale tej nocy odnalazła samą siebie, w ramionach nieznajomego, w ukrytym zaułku, pod nieprzekupnym niebem, które nie zadaje pytań.
Głosy społeczności
Jeszcze nie ma głosów — powiedz pierwsza, co Cię podnieciło.
