Lizbona w wieczornym świetle

Opowiadania Przyjaciele · ok. 11 min czytania · Od 18 lat

Ta historia została stworzona automatycznie przy wsparciu AI. Wszystkie osoby są pełnoletnie. Od 18 lat.

Prom z południowego brzegu wysadził Marię w miejscu, które pachniało solą i rybami, a ona wspięła się przez Alfamę, mijając sznury z praniem, które wisiały między domami jak kolorowe flagi. Hotel był ukryty w zaułku zbyt stromym dla samochodów, a gdy otworzyła drzwi, wieczorne światło wpadało przez okiennice, malując pasy na czerwonej terakotowej podłodze. Postawiła torbę, otworzyła okno i wciągnęła zapach eukaliptusa i spalin. Potrzebowała trzech dni, aby wyrwać się z grafiku, trzech dni, aby przyznać przed sobą, że chce zobaczyć Leonarda po tych wszystkich latach.

Poznała go na studiach medycznych, gdy oboje walczyli o te same książki w bibliotece, a on był jedynym, który potrafił ją rozśmieszyć w okresach egzaminów. Minęło dwadzieścia lat, a ona często zastanawiała się, kim się stał, ale nigdy nie zadała tego pytania. Potem przyszło zaproszenie, kongres w Lizbonie, i napisała do niego bez zastanowienia.

W łazience zdjęła sukienkę przez głowę i stanęła przed lustrem. Wybrała czarną letnią sukienkę z odkrytymi ramionami, upięła włosy, ale zostawiła kilka kosmyków, które łaskotały jej szyję. Czuła puls w gardle, gdy wychodziła z hotelu i biegła w dół Rua da Bica, mijając kolejkę linową, która ze zgrzytającymi kołami wspinała się na wzgórze.

Restauracja znajdowała się przy Miradouro de Santa Catarina, taras z widokiem na Tag, i zobaczyła go natychmiast, gdy wchodziła po schodach. Stał przy balustradzie, trzymając kieliszek białego wina, biała koszula podwinięta do łokci, i wydawał się większy, szerszy, niż w jej pamięci. Gdy się odwrócił i ją zobaczył, na jego twarzy rozkwitł uśmiech, który uderzył ją aż do trzewi.

„Maria” – powiedział, podchodząc do niej. Jego ramiona zamknęły się wokół niej, a ona poczuła jego ciepło przez cienki materiał sukienki, jego dłoń na plecach, mocną, ale nie nachalną. „Wyglądasz dokładnie tak samo jak wtedy” – powiedział, gdy ją puścił, a jego oczy wędrowały po jej twarzy, jakby chciał na nowo poznać każdą linię.

„Kłamca” – powiedziała, a jej śmiech zabrzmiał w jej własnych uszach cieniej, niż by chciała. „Jestem dwadzieścia lat starsza.”

„I lepsza” – powiedział po prostu, a ona poszła za nim do stołu.

Zamówili bacalhau i wino, które on wybrał, i najpierw rozmawiali o tym, o czym zwykle się rozmawia: o jego praktyce w Porto, jej pracy w szpitalu, wspólnych przyjaciołach, którzy zginęli z oczu na przestrzeni lat. Ale z każdą szklanką wina rozmowa stawała się cichsza, bliższa. Opowiedział jej o swojej córce, która studiowała w Coimbrze, i gdy mówił, położył dłoń na stole, blisko, ale jej nie dotykając.

„Jesteś żonaty” – powiedziała, a zabrzmiało to ostrzej, niż zamierzała. On spojrzał krótko na swoją dłoń.

„Jestem rozwiedziony. Od trzech lat.” – Utkwił w niej wzrok. „A ty?”

„Też” – powiedziała. „Od pięciu.”

Dostrzegła ulgę w jego oczach i coś w niej odpuściło. „Często o tobie myślałem” – powiedział, a jego głos stał się cichszy. „Kiedy byłem w Lizbonie, czasem przechodziłem obok wydziału, chociaż wiedziałem, że jesteś w Monachium.”

„Dlaczego nie napisałeś?”

„Nie wiedziałem, czy tego chcesz.” – Uśmiechnął się, a zmarszczki wokół jego oczu pogłębiły się. „I bałem się, że to spieprzę.”

Jedli, a wieczór kładł się na miasto jak koc, światło nad Tagiem stawało się czerwone, a potem granatowe, a światła miasta rozbłyskiwały jedno po drugim. Gdy dopili ostatni łyk wina, byli jedynymi gośćmi na tarasie, a kelner sprzątał sąsiednie stoliki.

„Chodź” – powiedział Leonardo. „Coś ci pokażę.”

Szli wąskimi zaułkami, w dół, a ich ramiona dotykały się przy każdym kroku. Zaprowadził ją na małe schody, które schodziły wzdłuż ściany domu, a za nimi otworzył się plac tak mały, że pozostawał niemal niewidoczny, ukryty dziedziniec z fontanną, której woda mieniła się w świetle latarni. Było cicho, tylko plusk wody, a domy wokół pogrążone były w ciemności.

„To było moje sekretne miejsce” – powiedział. „Kiedy studiowałem, przychodziłem tu, gdy musiałem uporządkować myśli.” – Usiadł na krawędzi fontanny, a ona usiadła obok niego, ich biodra się zetknęły, i poczuła ciepło jego ciała przez materiał.

„Czy myślałeś tu też o mnie?” – zapytała, a zabrzmiało to bardziej zalotnie, niż zamierzała.

Odwrócił głowę w jej stronę, a jego oczy były ciemne, gdy powiedział: „Już wtedy.” Uniósł dłoń i odgarnął jej kosmyk włosów z twarzy, a jego opuszki przesunęły się po jej policzku, tak lekko, że niemal łaskotało. „Zawsze się zastanawiałem, jak by to było, gdybyśmy nie byli tylko przyjaciółmi.”

„A teraz wiesz”, powiedziała, i to nie było pytanie, a on pochylił się i pocałował ją.

Pocałunek zaczął się delikatnie, jak odkrywanie, jego usta miękkie na jej, i poczuła smak wina na jego języku, gdy pogłębił pocałunek. Położyła dłoń na jego piersi i poczuła bicie jego serca pod koszulą, a jego serce biło równie szybko jak jej. Przyciągnął ją bliżej, jego dłoń wsunęła się w jej kark, a ona otworzyła usta pod jego ustami, i było tak, jakby czas między nimi nigdy nie istniał.

„Chcę cię”, wyszeptał, a jego głos był ochrypły. „Tak długo.”

„To weź mnie”, powiedziała, a to zabrzmiało jak obietnica.

Poszli pod górę do hotelu, z splecionymi dłońmi, a miasto leżało wokół nich ciche, tylko echo ich kroków na bruku. W pokoju zamknął za sobą drzwi, i stanęli naprzeciw siebie w półmroku, światło księżyca wpadało przez okiennice i rysowało wzory na łóżku.

Podszedł do niej powoli i położył dłonie na jej biodrach. „Tak często wyobrażałem sobie, jak wyglądasz”, powiedział, a jego głos był ciemny. „Bez ubrań.”

„A teraz nie patrz tak długo”, powiedziała, a on się zaśmiał, głębokim dźwiękiem z piersi, ale jego dłonie już były na jej zamku błyskawicznym, i pociągnął go powoli w dół, patrząc na nią, a ona zobaczyła pożądanie w jego oczach, gdy sukienka zsunęła się z jej ramion i opadła na podłogę.

Stała przed nim w czarnym biustonoszu i figach, a on cofnął się o krok, żeby na nią spojrzeć, wzrokiem, który mierzył ją od stóp do głów. „Boże”, powiedział, a to zabrzmiało jak modlitwa.

Odsunęła jego dłonie i rozpięła guziki jego koszuli, jeden po drugim, i zsunęła ją z jego ramion. Jego skóra była ciepła, klatka piersiowa jędrna, siwe włosy na piersi poprzetykane bielą, a ona położyła dłonie na jego klatce piersiowej, czując jego serce pod palcami.

„Jesteś piękny”, powiedziała, a on zaśmiał się cicho.

„Jestem stary, Mario.”

„Wiem”, powiedziała, a jej usta drgnęły. „Podobam ci się stara.”

Pociągnęła go w stronę łóżka, a gdy przyciskała go do materaca, wsiadła na niego okrakiem, udami obejmując jego biodra, i poczuła jego erekcję pod materiałem spodni, gdy się o niego ocierała. Sięgnął po jej majtki, ściągnął je przez biodra, a ona uniosła biodra, żeby mógł je z niej zdjąć. Potem rozpięła mu pasek, odpięła spodnie, ściągnęła bokserki w dół, a jego członek stanął przed nią sztywno, żołądź wilgotny w nocnym powietrzu.

„Patrz na mnie”, powiedziała, i objęła go dłonią, przesuwając kciukiem po żołędzi, a on sapnął, z szeroko otwartymi oczami. „Chcę cię poczuć w sobie.”

Podparł się na łokciach, a ona wyprostowała go, przyłożyła czubek do swojego wejścia, i gdy opuszczała się na niego, powoli, centymetr po centymetrze, poczuła, jak ją wypełnia, i odchyliła głowę do tyłu, cicho jęcząc. Przesunął dłonie na jej biodra, a ona zaczęła krążyć, powoli, czując, jak w niej leży, jak go obejmuje, i otworzyła oczy, widząc, jak na nią patrzy, spojrzeniem pełnym zdumienia.

„Tak to sobie wyobrażałem”, powiedział, a jego głos był ledwie szeptem. „Każdej nocy, kiedy byłem sam.”

Pochyliła się do przodu, jej piersi musnęły jego klatkę piersiową, i pocałowała go, poruszając się na nim, powolnymi, głębokimi pchnięciami, które wypełniały ich oboje po brzegi. Poczuła jego dłonie na swoich plecach, gdy rozpinał jej biustonosz, i materiał opadł między nimi, a jego dłoń objęła jej pierś, kciuk przesunął się po stwardniałym czubku, a ona jęknęła mu w usta.

Wyprostowała się z powrotem, oparła dłonie na jego klatce piersiowej i ujeżdżała go mocniej, krążąc biodrami, i poczuła, jak rośnie w niej, twardnieje, i zobaczyła, jak jego twarz się wykrzywia, oczy zmrużone, usta rozchylone.

„Dojdź ze mną”, powiedziała, a jej głos był ochrypły. „Teraz.”

Chwycił ją, przewrócił na plecy, tak że znalazła się pod nim, i wszedł w nią ponownie, długim, głębokim pchnięciem, które zaparło jej dech w piersi. Poruszał się powoli, potem szybciej, jego biodra uderzały o jej, a ona oplotła nogami jego talię, przyciągając go głębiej, i jej jęki stawały się głośniejsze, wypełniając pokój.

„Jestem blisko”, powiedział, a jego głos był zduszony.

„Poczekaj”, powiedziała, i sięgnęła między ich ciała, potarła palcami o łechtaczkę, podczas gdy on pchał, i poczuła, jak coś w niej wzbiera, fala, która ją przetacza, i doszła z krzykiem, który wypełnił imię pokoju, jej ciało drgało pod nim, a skurcze objęły go, a on jęknął głośno, gdy w niej doszedł, z ostatnim, głębokim pchnięciem, które zatrzymało ich oboje.

Leżeli nieruchomo, spoceni, ich oddechy wypełniały pokój, a on się wycofał, przewrócił na bok i przyciągnął ją do swoich ramion. Ona położyła głowę na jego piersi, czuła jego serce, które wciąż biło szybko, a on gładził ją po plecach, opuszkami palców wzdłuż kręgosłupa.

„Nie wiem, co to znaczy”, powiedział, a jego głos był zmęczony i spokojny. „Ale chcę się tego dowiedzieć.”

Okno wciąż było otwarte, a odgłosy miasta wdzierały się do środka, samochód daleko na dole, śmiech grupy wchodzącej po schodach. Maria patrzyła obok niego przez okno, na światła miasta, które migotały nad Tagiem, i wiedziała, że rano będzie musiała podjąć decyzje, o powrocie, o praktyce, o kształcie, jaki mogły przybrać dwa życia, gdy się splotą. Ale teraz noc wciąż leżała przed nimi, ciepła i otwarta, a ona uniosła głowę i pocałowała go, powoli, dobitnie, a pod jej dłonią znów stał się twardy.