Zakazany weekend

Opowiadania Romans · ok. 11 min czytania · Od 18 lat

„Znowu patrzysz.“ Mój głos brzmi ciszej, niż zamierzałam, ledwie tchnienie owijające się wokół stołu.

Odkładam widelec, odsuwam talerz z niedojedzoną sałatką. Siedzi dwa miejsca dalej, odwraca się do mnie w półobrocie, jakby tylko przypadkiem spojrzał w moją stronę. Ale znam to spojrzenie. Znam je z niezliczonych wieczorów, gdy spotykamy się przy śmietniku, gdy wyciąga pocztę ze skrzynki, a ja otwieram drzwi. Zawsze ta krótka chwila, która trwa o ułamek za długo, ta nić niewypowiedzianego, rozpięta między nami.

„Patrzę, bo odbierasz mi koncentrację” – mówi cicho. Jego głos jest niski, krucha barwa, która wpełza pod skórę i tam się osadza. „Siedzisz tam w tej czerwonej sukience, a ja mam się skupiać na wytycznych compliance?”

Wyrywa mi się śmiech, zbyt głośny jak na sterylny pokój seminaryjny. Kobieta obok rzuca mi ukradkowe spojrzenie, ale mam to gdzieś. Od czterech godzin siedzimy tu, oddzieleni niewidzialną linią przyzwoitości i rozsądku. Oboje jesteśmy zajęci. Wiemy o tym. To czyni to spojrzenie jeszcze bardziej niebezpiecznym, ostrą krawędzią, o którą możemy się skaleczyć.

„Może powinieneś przemyśleć swoje priorytety” – mówię i sięgam po szklankę wody. Puls wali mi w gardle, gdy piję, dziki ptak w klatce mojego przełyku.

On się uśmiecha, tym jednym uśmiechem, który zawsze ma na twarzy, gdy spotyka mnie przy skrzynce na listy. „Moje priorytety są krystalicznie jasne. Tylko moment jest do bani.”

Prowadząca wzywa do kolejnej pracy w grupach. Przypadkiem – albo może nie, może dziś los macza w tym palce – lądujemy w tym samym zespole. Wycofujemy się z laptopami do niszy, przeszklonego pokoju z dwoma fotelami i niskim stołem. Siadam, otwieram klapę, ale moje palce spoczywają na klawiaturze, nie stukając ani jednej litery.

„No więc” – mówi, opadając naprzeciwko mnie. „O czym mamy rozmawiać?”

„O zarządzaniu ryzykiem.”

„Nuda.”

„Taki jest temat ćwiczenia.”

Pochyla się do przodu, łokcie oparte na kolanach. Tkanina jego koszuli napina się na ramionach, odznaczając kontury mięśni. „Zarządzanie ryzykiem polega na rozpoznawaniu zagrożeń, zanim nastąpią. Więc: jakie jest nasze ryzyko?”

Przełykam ślinę, czuję, jak serce napiera na żebra. „To, że stoimy zbyt blisko krawędzi.”

Kiwa powoli głową, jakby potwierdzał diagnozę. „A prawdopodobieństwo, że spadniemy?”

„Sto procent.” Mój głos jest stanowczy, ale w środku drżę.

Jego usta miękną, a uśmiech przemyka po wargach. „To przynajmniej powinniśmy cieszyć się tym upadkiem.”

Zapiera mi dech. Chcę coś powiedzieć, cokolwiek, co przywróciłoby granicę, ale zamiast tego moja stopa wysuwa się z buta i muska jego kostkę. To dotknięcie jest elektryczne, zwarcie przebiegające przez całe moje ciało. On nie cofa się. Jego dłoń zsuwa się z kolana, znika pod stołem, a chwilę później czuję jego palce na mojej łydce. Lekkie dotknięcie, ledwie nacisk, ale całe moje ciało odpowiada falą gorąca, która odbiera mi oddech.

„A co z…”, zaczynam, mając na myśli tych czekających w domu, których zdradzimy, jeśli będziemy kontynuować.

„Nie teraz”, szepcze. „Tylko my dwoje. Tutaj.”

Przygryzam wargę, czując smak metalu i soli. Jego kciuk kreśli kółka na mojej skórze, tuż pod kolanem. Czuję każdą linię, każdy punkt, jakby dotykał mnie dokładnie tam, gdzie boli, a jednocześnie wszystko leczy. Świat wokół nas rozpływa się w mgłę stłumionych głosów i brzęczących komputerów.

„Ćwiczenie”, chrypię, ostatnia próba ocalenia rozsądku.

„Pieprzyć ćwiczenie.” Wstaje, obchodzi stół, siada na poręczy mojego fotela. Jego udo przyciska się do mojego, ciepło jego ciała przenika przez cienki materiał. Zapach jego wody po goleniu miesza się z czymś własnym, ciepłym, piżmem i solą. Jego dłoń spoczywa na moim karku, kciuk pod moim uchem, a on pochyla się, aż jego usta znajdują się przy moim uchu. Jego oddech muska moją skórę, a ja zamykam oczy.

„Chcę cię”, mówi. Tylko tyle. Trzy słowa, które mogłyby wszystko zniszczyć, które wywróciłyby mój świat z posad.

Odwracam głowę, nasze usta dzieli jeden oddech. Czuję jego oddech na moich ustach. „To mnie weź.”

Jego pocałunek nie jest delikatny. Jest żądający, głodny, jakby powstrzymywał się przez lata, jakby to był przełom po niekończącym się zastoju. Moje dłonie zagrzebują się w jego włosach, przyciągając go bliżej. Jego język znajduje mój, a ja czuję smak kawy i męskiej słodyczy, mieszanki, która przyprawia mnie o zawrót głowy. Moje piersi napierają na materiał sukienki, czubki twarde i bolące, każde potarcie jest jednocześnie udręką i obietnicą.

„Nie możemy tutaj…”, szepczę między dwoma pocałunkami, ostatnia iskra rozsądku.

Odsuwa się, jego oczy są ciemne, źrenice rozszerzone, prawie czarne. „Mój pokój. Po kolacji.” To nie pytanie, lecz polecenie, umowa z zakazanym.

Kiwam głową, niezdolna do mówienia. Wstaje, poprawia koszulę i wraca na swoje miejsce. Dziesięć minut później prezentujemy nasze wyniki, jakby nic się nie stało. Nasze głosy są pewne, nasze gesty profesjonalne, ale pod stołem wciąż czuję echo jego palców na mojej skórze.

Wieczór wlecze się niemiłosiernie. Każda minuta to wieczność. Przy bufecie stoimy naprzeciw siebie, nakładamy jedzenie na talerze, wymieniamy banały o jakości pieczeni. Jego palce dotykają moich, gdy sięga po koszyk z chlebem. Krótka błyskawica, która przeszywa całe moje ciało i pozostawia w moim łonie gorący węzeł.

„O dziewiątej” – mamrocze, przechodząc obok mnie, jego oddech muska moje ucho.

Czekam w lobby, wpatruję się w dużą wskazówkę zegara nad recepcją. Każda sekunda to mała śmierć. Punktualnie o dziewiątej wsiadam do windy na trzecie piętro. Kabina jest mała, powietrze stęchłe. Oddycham płytko, puls mi szaleje. Jego pokój znajduje się na końcu korytarza, drzwi numer 312. Pukam dwa razy, cicho, nieśmiało. Drzwi otwierają się natychmiast, jakby stał za nimi, jakby na nic innego nie czekał.

Wciąga mnie do środka, przyciska do zamkniętych drzwi. Pocałunek jest jeszcze dzikszy niż wcześniej, jego dłonie odnajdują moje biodra, przyciągają mnie do siebie. Czuję jego podniecenie, twarde przy moim brzuchu, i wyrywa mi się jęk, dźwięk, który wydobywa się z najgłębszego gardła. Moje dłonie przesuwają się po jego plecach, czują ciepło pod koszulą, mięśnie, które napinają się pod moimi palcami.

„Chcę cię dotykać” – mówię w jego usta. „Wszędzie.”

Cofa się o krok, jego palce odnajdują zamek mojej sukienki. Ciągnie powoli, ząbki zamka ustępują, a sukienka zsuwa się z moich ramion, opada na podłogę. Stoję w czarnym koronkowym biustonoszu i majtkach, skóra płonie pod jego spojrzeniem, jakby każdy włókno mojego jestestwa poddawało się jego woli.

„Przepięknie” – szepcze. Jego dłonie obejmują moją talię, przesuwają się w górę, rozpinają zapięcie biustonosza. Opada, a on jęczy, gdy moje piersi są wolne, ciężkie i pełne. Pochyla się, bierze jedną brodawkę do ust, okrąża ją językiem, aż muszę się chwycić jego włosów, żeby nie upaść. Czułość jego języka jest przytłaczająca, gra ssania i lizania, która doprowadza mnie na skraj szaleństwa.

Rozpinam jego pasek, guziki koszuli, zsuwam ją z jego ramion. Jego skóra jest ciepła, mięśnie pod moimi palcami napięte, wibrujące z pożądania. Przyciskam swój nagi tors do jego, tarcie to obietnica, skóra przy skórze to ogień. Pachnie mydłem i mężczyzną, zapachem, który mnie upaja.

„Do łóżka” – rozkazuje cicho, a ja jestem posłuszna. Nie ma wahania, nie ma myślenia, tylko pragnienie, by się oddać.

Kładę się na białej narzucie, patrzę, jak zsuwa spodnie, bokserki. Jego członek stoi wyprostowany, czubek wilgotny, kropla masy perłowej na purpurowej skórze. Rozchylam nogi, cicha oferta, zaproszenie, któremu nie może się oprzeć. Nachyla się nade mną, jego ciało okrywa moje, jego ciężar jest dokładnie taki, jak trzeba, jakby został do tego stworzony. Jego pocałunek wędruje w dół mojej szyi, przez obojczyk, piersi, brzuch. Wiję się pod nim, każde dotknięcie rozpala ogień, który grozi pochłonięciem mnie od środka.

Jego dłoń wsuwa się w moje majtki, znajduje mnie mokrą i gotową. Jęczy, gdy czuje moją wilgoć, i wsuwa we mnie dwa palce. Dreszcz przebiega wzdłuż moich pleców, moje biodra unoszą się ku niemu, oddech zamiera. Porusza się powoli, potem szybciej, jego kciuk krąży po mojej łechtaczce, aż obejmuję go kolanami, przytrzymuję, jakbym nigdy nie chciała go puścić.

„Nie sam”, cedzę przez zaciśnięte zęby. „Chcę cię w sobie.”

Wycofuje palce, ściąga moje majtki i układa się między moimi nogami. Przez chwilę się waha, patrzy mi w oczy. Jego źrenice są czarne, spojrzenie nieprzeniknione. „Jesteś pewna?” Jego głos jest ochrypły, szorstki z pożądania.

Odpowiadam, przyciskając biodra do niego, nieme „tak”. Wsuwa się we mnie, centymetr po centymetrze, uczucie wypełnienia, które wyrywa mi jęk. Czuję, jak się we mnie rozrasta, jak mnie wypełnia, aż brakuje mi tchu od nadmiaru doznań. Jego twarz jest napięta ze skupienia, żyły na skroniach nabrzmiałe. Poruszamy się w rytmie, który wydaje się wyćwiczony tysiąc razy, jakby to był nasz taniec od zarania dziejów. Każde pchnięcie przybliża mnie do krawędzi, jego dłoń znajduje moją, splata palce nad moją głową, jakby chciał mnie przytrzymać, żebym nie odpłynęła.

„Dojdź dla mnie”, szepcze, a jego kciuk ponownie odnajduje moją łechtaczkę, krąży dokładnie tak, jak trzeba, a moje ciało jest posłuszne. Fala rozkoszy zalewa mnie, przewraca się przeze mnie, rozlewa się gorącem w moim brzuchu, strzela przez ręce i nogi. Krzyczę, przyciskam go głębiej w siebie, moje mięśnie zaciskają się wokół niego, odruch, którego nie da się kontrolować. Całe moje ciało drży, gdy fala opada, pozostawiając syte ciepło.

Jego jęk jest głęboki, gdy się odpręża, jego ciało napina się, i czuję, jak we mnie dochodzi, ciepło i pełno, ostatnie pchnięcie, które wstrząsa mną jeszcze raz. Jego ciężar opada na mnie, jego oddech jest gorący przy mojej szyi. Leżymy nieruchomo, jego klatka piersiowa przyciska się do mojej, moje serce bije w rytm jego serca.

Po chwili przekręca się na bok, wciąga mnie w krzywiznę swojego ciała. Jego dłoń przesuwa się po moim wilgotnym brzuchu, kreśląc wzory na lśniącej skórze. Tulę się do niego, czuję ciepło, które z niego promieniuje, pot, który łączy nasze ciała.

„To było… więcej niż ryzyko” – mówię, ale mój głos jest ochrypły i zadowolony, szeptem w ciszy pokoju.

„To było nieuniknione” – odpowiada, a jego pocałunek ląduje na moim czole. „I niczego nie żałuję.”

Odwracam się do niego, patrzę w jego oczy, w których wciąż tli się poświata pożądania, iskra, która nie chce zgasnąć. „Ja też nie.”

Na zewnątrz słychać, jak wiatr napiera na szybę, odległe wycie, które podkreśla samotność nocy. Seminarium ciągnie się dalej jutro, a potem czeka codzienność, mieszkania obok siebie, skrzynki na listy, spojrzenia, które teraz mają nowe znaczenie. Ale tej nocy jesteśmy tylko my dwoje – i wspomnienie czegoś zakazanego, co wydaje się jedyną prawdą. Jego dłoń spoczywa na moim biodrze, moja głowa leży w zgięciu jego ramienia, i zasypiamy bez jednego słowa więcej.