Wieczne światło zakreśliło krąg na kamiennej posadzce, a w tym kręgu Elara poczuła oddech świątyni – pulsowanie, które przenikało przez podeszwy jej stóp i wzywało ją. „Ty też to czujesz, prawda?” Jego głos był głęboki, jak dudnienie dalekiego grzmotu, które czyniło powietrze ciężkim.
„Tak” – powiedziała Elara. Zaprzeczanie nie miało sensu. Powietrze było ciężkie od czegoś, czego nie potrafiła nazwać, powiewu dzikości i ciepła. Odwróciła się do niego. Kael stał nieruchomo, jego postać owijały niewyraźne cienie. Nie był człowiekiem – nie zawsze. Zmiennokształtny nosił w sobie aurę lasu, zapach wilgotnej ziemi i żywicy.
„Świątynia nas wzywa” – mruknął, a jego oczy rozbłysły złotem, które jarzyło się głęboko w ciemności. „Rytuał jest gotowy.”
Krąg czasu
Elara podeszła bliżej. Jej zbroja zadźwięczała cicho, skóra zaskrzypiała przy każdym ruchu. Szukała tego miejsca, odkąd wizje nie dawały jej spać. Świątynia, która istniała poza czasem, miejsce, w którym granice między światami stawały się przepuszczalne. A teraz stała tutaj, z nim – z obcym, który pojawiał się w jej snach.
„Co się stanie, gdy to zrobimy?” – zapytała. Jej dłoń spoczywała na rękojeści sztyletu, nawyk, którego nigdy nie potrafiła się pozbyć.
Kael uśmiechnął się, wąskim, niemal smutnym uśmiechem. „Staniemy się jednością. Na chwilę. Albo na zawsze – tutaj czas się nie liczy.” Wszedł w krąg, a światło objęło go, sprawiając, że jego skóra zalśniła jak polerowane drewno. Elara poszła za nim bez wahania. Krąg był ciepły, jak uścisk.
„Zdejmij to, co cię wiąże” – powiedział. Jego głos był teraz łagodniejszy, ale bardziej natarczywy. „Zbroję, broń, wątpliwości.”
Usłuchała. Spokojnymi, rozważnymi ruchami odpięła klamry, pozwoliła napierśnikowi opaść, potem naramiennikom i nagolennikom. Skóra opadła na ziemię, a materiał pod spodem był cienki, niemal przezroczysty. Stała przed nim, tylko w lekkiej koszuli sięgającej do ud. Jej piersi rysowały się pod tkaniną, sutki stwardniałe pod materiałem.
Pierwszy dotyk
Kael zbliżył się. Czuła ciepło jego ciała, zanim jeszcze jej dotknął. Jego dłoń uniosła się, zawahała na jedno uderzenie serca, po czym spoczęła na jej policzku. Jego palce były szorstkie, ale dotyk delikatny, niemal czuły. Elara zamknęła oczy. Zapomniała, jak to jest być dotykaną – bez walki, bez celu.
„Czekałem na ciebie” – powiedział. Jego oddech musnął jej usta. „Odkąd wszedłem do tej świątyni, wiedziałem, że przyjdziesz.”
„Nie miałam wyboru” – szepnęła. „Sny…”
„To było moje wezwanie.”
Otworzyła oczy. Jego twarz była blisko, złote oczy badawcze, głodne. Uniosła dłoń i położyła ją na jego piersi. Skóra była gorąca, pod nią wyczuwała twarde mięśnie, ciche wibrowanie siły, która ledwo była okiełznana. Powoli zsunęła szatę z jego ramienia, odsłaniając szeroką klatkę piersiową, przeciętą cienkimi bliznami – wzór, który opowiadał historie.
„Nosisz ślady wielu walk”, wyszeptała.
„Tak jak ty”, powiedział. Jego dłoń zsunęła się z jej policzka w dół szyi, przez obojczyk, aż do brzegu jej koszuli. Pociągnął delikatnie, a materiał ustąpił, zsunął się z jednego ramienia, potem z drugiego. Koszula opadła na ziemię, a ona stanęła przed nim naga, skóra lśniąca w półmroku świątyni.
„Piękna”, wyszeptał. „Dzika i piękna.”
Zarumieniła się – coś, czego nie robiła od czasu szkolenia na wojowniczkę. Ale tutaj, w tym kręgu, nie była wojowniczką. Tylko kobietą. Jego spojrzenie paliło jej skórę, a ona czuła się bardziej żywa niż kiedykolwiek.
Połączenie
Jego dłonie znalazły jej talię, przyciągnęły ją do siebie. Ciała zderzyły się – jej piersi przycisnęły się do jego klatki piersiowej, a ona poczuła żar, który z niego promieniował. Pachniał deszczem i spalonym drewnem, czymś pierwotnym. Wbiła palce w jego włosy, długie i jedwabiste, i przyciągnęła jego głowę do siebie.
Pocałunek był żądający, badawczy. Jego usta były miękkie, ale stanowcze, a ona otworzyła się na niego bez wahania. Jego język spotkał się z jej, a dreszcz przeszedł ją przez całe ciało, który nie miał nic wspólnego z zimnem. Poczuła, jak jego dłonie suną po jej plecach, niżej, obejmują jej pośladki, trzymają ją jak skarb.
„Chcę cię poczuć”, wysapał, odrywając się. „Całą.”
Wiedziała, co ma na myśli. Rytuał. Skinęła głową, a on zdjął ostatnią osłonę, którą nosił. Teraz stali przed sobą nadzy, a powietrze między nimi było wypełnione napięciem. Poprowadził ją do płaskiej kamiennej płyty na skraju kręgu, pokrytej miękkimi poduszkami mchu. Położyła się, a on pochylił się nad nią, jego oczy ciemne od pożądania.
Jego dłoń wędrowała między jej uda, muskała wilgotną fałdkę, która już się otwierała. Wzdrygnęła się, wciągnęła gwałtownie powietrze. „Kael…”
„Chcę cię przygotować”, powiedział. „Na to, co nadejdzie.”
Jego palce były zręczne, znalazły węzeł przyjemności i masowały go delikatnie, podczas gdy jego usta objęły jej pierś, okrążając twardy czubek językiem. Jęknienie wyrwało się z jej gardła, a ona wbiła paznokcie w jego ramiona. Zaśmiał się cicho, dźwięk, który wibrował w jej skórze.
„Smakujesz solą i słodyczą”, wymruczał przy jej piersi.
„Przestań mówić”, wykrztusiła. „Zrób to.”
Uniósł się, a ona spojrzała na niego – na zmiennokształtnego, którego ciało się jej ofiarowało, muskularne, z aurą pierwotnej siły. Jego męskość stała wyprostowana, wielka, a ona poczuła ciągnięcie w głębi swego łona. Ustawił się między jej udami, a ona uniosła biodra, by go przyjąć.
Przejazd przez czas
Gdy w nią wszedł, wydobył się z niej krzyk – nie z bólu, lecz z przytłaczającego uczucia pełni. Wypełnił ją, rozciągnął, a ona objęła go wewnętrznymi mięśniami, czując każdy centymetr. Pozostał nieruchomy, dając jej czas na oswojenie się z tym uczuciem, ale ona pragnęła ruchu.
„Rusz się”, szepnęła ochryple. „Do cholery, rusz się.”
Zaczął pchać, najpierw wolno, potem szybciej. Każde pchnięcie trafiało w punkt głęboko w niej, który wykrzesał iskry. Ściskała jego przedramiona, gdy ją brał, a świątynia zdawała się pulsować wokół nich, światło migotało w rytmie ich ruchów. Była poza czasem, w innym świecie, zostali tylko on i ona oraz nieustanne narastanie rozkoszy.
Jego dłoń znalazła jej usta, a ona ssała jego palce, podczas gdy on dalej ją pieprzył, mocniej, głębiej. Odgłosy świątyni – szept wiatru, trzask wieczności – mieszały się z jej oddechem, jego jękami, wilgotnym dźwiękiem ich zjednoczenia.
„Czuję cię”, wysapał. „W sobie. Doprowadzasz mnie do szaleństwa.”
I wtedy to się stało. Jego postać zaczęła się zmieniać – nie w zwierzę, lecz w poświatę, w płynną formę, która go otoczyła. To był rytuał: zespolenie energii. Poczuła, jak jego rozkosz przelewa się w nią, jak jego myśli splatają się z jej, jak on jest w niej – nie tylko cieleśnie, ale i duchowo.
Krzyknęła, gdy orgazm ją przetoczył, fala, która nie chciała się skończyć. Zacisnęła się wokół niego, a on pchnął jeszcze raz głęboko w nią, po czym wytrysnął w nią, gorąco i obficie, podczas gdy i jego ogarnął orgazm. Trzymali się nawzajem, gdy fale opadały, a światło wokół nich łagodniało.
Pogłos
Leżeli naprzeciw siebie, ciała splecione, oddech powoli się uspokajał. Świątynia była cicha, ale powietrze wciąż było ciężkie od tego, co się wydarzyło.
„Wciąż tu jesteś?” – zapytała cicho.
„Zawsze tu jestem”, powiedział. „W tobie. Na zawsze.”
Elara uśmiechnęła się. Wiedziała, że nigdy nie opuści tego miejsca – nie naprawdę. Znalazła go, zmiennokształtnego, świątynię, rytuał. I teraz należała tutaj, do bezczasowości pożądania.
Głosy społeczności
Jeszcze nie ma głosów — powiedz pierwsza, co Cię podnieciło.
