Powiadomienie wyskakuje na ekranie jak uderzenie serca: „Gotowy?” – pytanie, które wpełza pod skórę, zanim jeszcze odpowiem. Mój palec waha się nad klawiaturą, ale w końcu wpisuję „Zawsze” i odchylam się do tyłu. Algorytm może nas znać, ale w tej chwili jestem po prostu głodna jego. Oczekiwanie jest jak prąd elektryczny płynący przez moje żyły i czuję, jak moje sutki twardnieją pod miękkim materiałem swetra. Biorę głęboki oddech, zapach lawendy i świeżej pościeli otula mnie, podczas gdy przygotowuję się do znajomego rytuału.
Znajomy blask
Jego twarz wyłania się z morza pikseli, miękko zarysowana ciepłym światłem lampy stojącej skośnie na jego biurku. Zarost, którego nie golił od kilku dni, drobne zmarszczki śmiechu wokół oczu – wszystko jest, wszystko znajome. „Wyglądasz na zmęczonego” – mówię, a on się uśmiecha. „Myślałem o tobie. Nie mogłem spać.” Te słowa napędzają krew do moich policzków, mrowienie, które zaczyna się od sutków i rozchodzi po skórze, jakby naprawdę mnie dotknął. Wyobrażam sobie, jak jego palce przesuwają się po moim ramieniu, powoli i badawczo, i mimowolnie drżę.
„Ja też” – przyznaję, i nagle w pokoju zapada cisza. To cisza gęstsza niż jakiekolwiek słowo, wypełniona niewypowiedzianymi pragnieniami. Jego dłoń przeczesuje włosy, a ja obserwuję, jak jego wzrok ślizga się po mnie, jakby mógł widzieć przez wełniany sweter. „Co masz na sobie?” – pyta, głosem o ton niższym, bardziej chrapliwym. Uśmiecham się, odciągam kołnierz na bok, tak że moje ramię leży nagie w świetle kamery. „Zgadnij.” Cieszę się tą grą, sposobem, w jaki jego oczy rozbierają mnie bez dotykania. Myślę o koronkowej bieliźnie, którą mam pod spodem, o czarnych figach z delikatnymi paskami opinającymi moje biodra. Cichy pomruk z jego strony przerywa ciszę i wiem, że jest podniecony tak samo jak ja.
Gra dystansu
Odchyla się do tyłu, kamera rejestruje tylko jego górną część ciała: czarną koszulkę, którą tak uwielbiam, szerokie ramiona rysujące się pod materiałem. „Stawiam na jeden z tych grubych wełnianych swetrów, pod którym nie ma nic poza skórą.” Jego głos brzmi badawczo, jakby mapował krajobraz. „Prawie dobrze” – szepczę i wstaję, cofam się o krok, tak że kadr obejmuje mnie całą. Moje ciało staje się ekranem projekcyjnym jego fantazji, a ja rozkoszuję się jego zachłannym spojrzeniem, które zawisa na moich krągłościach, jakby mógł je wylizać oczami. Przesuwam dłonią po biodrze, zatrzymuję ją na udzie, czując ciepło wzbierające pod moją dłonią.
„Odwróć się”, mówi, a ja słucham, powoli, przesuwając wzrokiem po półkach z książkami w moim pokoju, po grzbietach powieści, które czytaliśmy razem. Potem wracam przed kamerę, biodra lekko wysunięte do przodu. „Podoba ci się to, co widzisz?”, pytam, a on kiwa głową, usta lekko rozchylone. „Najchętniej miałbym cię teraz tutaj”, mówi, a jego dłoń wędruje niżej, znika pod koszulką. Obserwuję ten ruch, lekkie wybrzuszenie, które rysuje się pod materiałem, jak obejmuje się, pieści. „Dotknij się”, proszę, a on waha się tylko sekundę, potem odsuwa materiał na bok, jego twardy człon wysuwa się, żołądź lśni w świetle. Ledwo znoszę ten widok, tak bardzo pragnę go dotknąć.
Zapiera mi dech. Widzę, jak się porusza, powoli, z rozkoszą, dłoń sunie w górę i w dół, a ten widok napędza krew do mojego łona. „Chcę cię poczuć”, cedzę przez zęby, zsuwam sweter, stoję przed kamerą w cienkim koronkowym biustonoszu. Jego oczy rozszerzają się, a on cicho jęczy. „Jesteś taka piękna”, mamrocze, dłoń przyspiesza rytm, odgłos wilgotnej skóry przedziera się przez głośnik. Przesuwam palcami po ramionach, po biustonoszu, który ledwo zakrywa moje piersi, i delikatnie szczypię się w sutek, który natychmiast twardnieje. Dreszcz rozkoszy mnie przenika, a ja przesuwam dłoń niżej, po brzuchu, do gumki majtek, które powoli wypełniają się wilgocią.
Granice ekranu
Kładę się na łóżku, ustawiam kamerę tak, aby widział mnie całą – moje piersi, które unoszą się pod biustonoszem, moje biodra, które lekko się unoszą. Moje palce rozpinają zapięcie biustonosza, pozwalają mu opaść, i leżę przed nim naga, sutki twarde, skóra pokryta gęsią skórką. Jego źrenice są rozszerzone, ekran staje się sceną, na której się oddajemy. „Pokaż mi, co byś ze mną zrobił”, żądam, a on prostuje się, kamera obejmuje teraz całą jego postać. Zamyka oczy, dłoń sunie po jego brzuchu, obejmuje jądra, potem przesuwa kciukiem po żołędzi, perli się kropla, a ja oblizuję wargi, jakbym mogła go posmakować. Pragnienie we mnie staje się nie do zniesienia, a ja rozsuwam nogi, aby dać mu lepszy widok.
Rozkładam nogi, uda lśnią w chłodnym świetle monitora, wilgotna szpara się otwiera. Moje palce odnajdują wejście, wsuwają się do środka, a ja zamykam oczy, zatapiając się w tym uczuciu, w cieple, w ciasnocie. Jego głos w głośniku, cichy sapanie, popycha mnie dalej. „Wyobraź sobie, że jestem przy tobie”, szepcze, a ja widzę jego dłoń, poruszającą się w równym rytmie, trzon lśniący od wilgoci. „Moje palce na twojej skórze, moje usta na twojej szyi, mój język na twoim…” Jęczę, palce wsuwają się głębiej, odnajdują twardą perłę, która puchnie pod moim dotykiem, i krążę wokół niej, podczas gdy drugą dłonią ściskam brodawkę. Rytm przyspiesza, a ja gubię się w tym uczuciu, w jego słowach, które mnie napędzają.
Szczyt bez dotyku
Napięcie rośnie, pulsowanie, które ogarnia całe moje ciało, mięśnie się napinają, oddech staje się płytki. Otwieram oczy, widzę go – ostatnie zahamowania opadają, gdy jęczy, jego ciało się napina, mięśnie wystają, a biały płyn tryska na jego dłoń, kapie na brzuch. Ten obraz mnie porywa, ściskam palce mocniej, doprowadzam się do szczytu, aż fale rozbijają się nade mną i wypycham jego imię: „Max!” – dźwięk odbija się echem w pokoju, podczas gdy moje biodra unoszą się i opadają, wewnętrzne mięśnie zaciskają się wokół moich palców, w coraz szybszych skurczach. Przyjemność jest przytłaczająca, ogień, który płonie w moich żyłach, i pozwalam sobie upaść, ciesząc się każdą chwilą ekstazy.
Przez chwilę jesteśmy cicho, tylko cichy szum wentylatora i nasz oddech, który stopniowo się uspokaja. Jego dłoń leży teraz rozluźniona na brzuchu, ekran pokazuje jego uśmiech, oczy wciąż wilgotne. „To było…”, zaczyna, ale ja kręcę głową. „Doskonałe”, kończę zdanie i naprawdę tak myślę. Dystans tysiąca kilometrów w tych minutach stopił się do cienkiej warstwy, czuję jego bliskość, jakby był obok mnie, zapach jego skóry w moim nosie. Czuję się z nim tak związana, jakbyśmy naprawdę się dotknęli, a ciepło, które we mnie zostaje, jest jak obietnica na przyszłość.
Siegam po laptopa, całuję kamerę – głupi moment, który go rozśmiesza. „Do jutra?”, pyta, a ja kiwam głową. „Zawsze.” Ekran gaśnie, ale żar pozostaje, powidok na mojej siatkówce, ciepły i żywy, który długo świeci, podczas gdy przykładam palce do ust i szukam na nich jego smaku. Zamykam oczy i pozwalam, by objęła mnie cisza, teraz wypełniona wspomnieniem jego głosu, i wiem, że zobaczę go jutro, gotowa znów przekroczyć granice ekranu.
Głosy społeczności
Jeszcze nie ma głosów — powiedz pierwsza, co Cię podnieciło.
