Lizbona nocą

Opowiadania Na Odległość · ok. 11 min czytania · Od 18 lat

Ta historia została stworzona automatycznie przy wsparciu AI. Wszystkie osoby są pełnoletnie. Od 18 lat.

Miasto leżało pode mną jak ciemna, połyskująca tkanina, gdy patrzyłam przez okno mojego pokoju w butikowym hotelu. Tag odbijał ostatnie światło dnia, a światła starego miasta ciągnęły się jak sznur pereł w górę wzgórz. Nie byłam w Lizbonie od lat, a jednak czułam, jakbym nigdy nie wyjechała. Wąskie uliczki, pastelowe domy, zapach soli i ryb – wszystko wydawało mi się znajome, tak znajome, że aż bolało. Zamknęłam oczy i pozwoliłam, by napłynęły wspomnienia z mojego czasu tutaj, z tych lat, gdy byłam jeszcze młoda i beztroska, gdy wierzyłam, że życie składa się tylko z możliwości i marzeń. Teraz, po czterdziestce, nauczyłam się, że życie składa się także z rozczarowań i strat. Wzięłam głęboki oddech, otworzyłam oczy i skupiłam się na powodzie mojej obecności tutaj. Nowy projekt, rozmowa ze starą znajomą, której nie widziałam od prawie dwudziestu lat.

Spojrzałam na zegarek. Jeszcze godzina. Zamówiłam drinka przy barze, białego porto, i pozwoliłam, by mój wzrok powędrował po sali. Hotel był mały, elegancki, z ciemnymi drewnianymi belkami i ciepłym światłem. Gdy podniosłam kieliszek do ust, zobaczyłam, jak wchodzi. Miała na sobie prostą czarną sukienkę odsłaniającą ramiona, a jej włosy były krótsze niż kiedyś, do brody, ciemne. Ale oczy były te same. Ta zieleń, która już wtedy wciągała mnie jak wir. Zobaczyła mnie, a na jej twarzy pojawił się uśmiech, który przeskoczył lata dzielące nas od tamtego czasu.

„To naprawdę ty”, powiedziała, a jej głos brzmiał głębiej, chropowaciej, ale wciąż z tym lekkim portugalskim akcentem, który już wtedy mnie poruszał.

„Kto inny miałby to być?”, powiedziałam i wstałam. Objęłyśmy się, najpierw z wahaniem, potem mocniej. Jej perfumy były inne niż kiedyś, bardziej drzewne, cieplejsze, ale zapach jej skóry – ten był ten sam. Usiadłyśmy przy barze, a ja zamówiłam jej gin z tonikiem.

„Nie myślałam, że kiedykolwiek wrócisz”, powiedziała, odgarniając kosmyk włosów za ucho.

„Ja też nie. Ale ten projekt… wydawał się jak znak.”

„Znak czego?”

Wzruszyłam ramionami. „Że niektórych rzeczy nie można zostawić za sobą. Albo nie powinno się.”

Zaśmiała się cicho, a ten śmiech – ten znałem. Był jak echo z innego czasu. Rozmawialiśmy o naszej pracy, o projekcie, który znów nas połączył, ale słowa były tylko przykrywką dla tego, co leżało między nami. Opowiedziałem jej o mojej córce, która teraz studiowała w Berlinie, o moim nieudanym małżeństwie, które zostawiłem za sobą jak stare ubranie. Ona opowiedziała o swoim mężu, który zmarł trzy lata temu, o latach, które spędziła sama w tym mieście, w którym się urodziła.

„Często o tobie myślałam” – powiedziała, patrząc w swoją szklankę.

„Ja też” – odpowiedziałem, i to była prawda. Często o niej myślałem, o nocach, kiedy błądziliśmy po zaułkach, o tym, jak się śmiała, gdy opowiadałem coś, co ją zaskakiwało.

Kiedy barman zaczął stawiać krzesła na stoły, zorientowaliśmy się, jak późno się zrobiło. Wyszliśmy z hotelu i szliśmy przez ciche ulice. Nocne powietrze było chłodne i wilgotne, a zapach jaśminu i kwiatów pomarańczy wisiał ciężko w powietrzu. Nasze kroki znalazły wspólny rytm, jakby nigdy nie robiły niczego innego. Czułem jej bliskość, ciepło, które z niej emanowało, a moje serce biło szybciej, niż chciałem się do tego przyznać.

Na małym placu ze starym brudem zatrzymała się. Latarnia rzucała miękkie światło na jej twarz, a ona patrzyła na mnie długo, badawczo.

„Wiesz, dlaczego się zgodziłam?” – zapytała.

„Nie.”

„Bo chciałam się dowiedzieć, czy wciąż jesteś taki sam jak kiedyś. Czy to, co czułam, wciąż gdzieś istnieje.”

Wzięła moją dłoń, a jej palce były chłodne, ale pewne. Szliśmy dalej, jej ręka w mojej, i czułem mrowienie, które przebiegało przez całe moje ciało. Zaułki stawały się węższe, domy starsze, aż w końcu zatrzymała się przed drzwiami pomalowanymi ciemnozieloną farbą. Otworzyła je, i weszliśmy do wąskiego korytarza, który pachniał kurzem i starymi drewnianymi meblami. Drzwi zamknęły się z trzaskiem, i staliśmy w ciemności, tylko światło latarni wpadało przez okno.

Odwróciła się do mnie, i zobaczyłem jej oczy, które lśniły w półmroku. Podeszła bliżej, i poczułem jej oddech na moim policzku.

„Potrzebowałam dwudziestu lat, żeby zrozumieć, że popełniłam błąd” – powiedziała, a jej głos był ledwie szeptem.

„Jaki błąd?“

„To, że pozwoliłem ci odejść.“

Położyła dłonie na mojej piersi i poczułem jej ciepło przez koszulę. Jej usta odnalazły moje, miękkie, badawcze, a ja przytrzymałem ją, jakby była jedynym oparciem tej nocy. Pocałunek stał się głębszy, nasze języki się spotkały, i poczułem na jej wargach gin, słony chłód nocy. Przyciągnęła mnie bliżej, jej dłonie wsunęły się pod moją koszulę, a jej palce zostawiły gęsią skórkę na mojej skórze.

„Chcę cię“, powiedziała, a jej głos był ochrypły z pożądania. „Teraz. Tutaj.“

Wzięła mnie za rękę i poprowadziła przez ciemne mieszkanie. Potrąciłem stół, potem ścianę, a ona zaśmiała się cicho, ciągnąc mnie do sypialni. Łóżko było duże, z białym prześcieradłem, a księżyc świecił przez okno na sufit. Stanęła przede mną, a jej dłonie pracowały nad sukienką, aż zsunęła się na podłogę. Pod spodem miała tylko czarny koronkowy biustonosz i figi, które podkreślały jej krągłości. Jej ciało nie było już ciałem młodej dziewczyny, lecz kobiety, która żyła. Jej biodra były bardziej zaokrąglone, piersi cięższe, a ja uznałem ją za piękniejszą niż kiedykolwiek.

Podszedłem bliżej i przesunąłem dłońmi po jej skórze, po ramionach, talii, biodrach. Zamknęła oczy i odchyliła głowę do tyłu, gdy moje palce rozpięły zapięcie jej biustonosza. Opadł, a jej piersi odsłoniły się, pełne i bujne, z ciemnymi sutkami, które stwardniały od chłodnego nocnego powietrza. Pochyliłem się i wziąłem jedną do ust, a ona westchnęła, wplatając palce w moje włosy.

„To dobrze“, szepnęła. „Proszę … więcej.“

Ssałem jej pierś, podczas gdy moje dłonie ściągały jej figi. Wyswobodziła się z nich i stanęła przede mną nago. W świetle księżyca widziałem delikatne włoski na jej udach, ciemny trójkąt między jej nogami, wilgotny od podniecenia. Rozebrałem się, koszula, spodnie, bielizna, wszystko opadło na podłogę, a gdy zobaczyła mnie nagiego, w jej oczach pojawił się głodny wyraz.

„Chodź tu“, powiedziała i pociągnęła mnie na łóżko.

Jej nogi rozchyliły się, a ja ległem między nimi, z dłońmi na jej udach, ustami na jej brzuchu. Całowałem coraz niżej, przez pępek, aż mój język odnalazł jej wilgotną szparę. Jęknęła, jej miednica uniosła się ku mnie, a ja zanurzyłem się, smakując ją, ssąc jej łechtaczkę, aż zaczęła drżeć.

„Ja“, szepnęła, jej głos załamany. „Właśnie tam… och… nie przestawaj.“

Wsunąłem w nią dwa palce, podczas gdy mój język okrążał jej łechtaczkę, a ona wygięła się w łuk, ręce zaciskając w prześcieradłach. Poczułem, jak zaciska się wokół moich palców, jak drgają jej mięśnie, i doszła z długim, głębokim jękiem, który odbił się echem w pokoju.

Podciągnęła mnie do góry, jej dłonie na moich pośladkach, i poczułem wilgoć między jej nogami, gdy prowadziła mnie do siebie.

„Chcę cię w sobie“, powiedziała, a jej oczy błyszczały. „Teraz.“

Wyprostowałem się, moja erekcja napierała na jej wejście, a ona uniosła biodra ku mnie. Wsunąłem się w nią powoli, centymetr po centymetrze, a ona zamknęła oczy, usta lekko rozchylone. Była ciasna, ciepła, i poczułem, jak mnie obejmuje, jak mnie przyjmuje, aż byłem w niej w całości.

„Tak dobrze“, jęknęła. „Czujesz się jak wtedy… ale lepiej.“

Zacząłem pchać, powoli, głęboko, a ona uniosła biodra, by przyjąć mnie głębiej. Jej dłonie wbiły się w mój plecy, a nogi oplotły moją talię, przyciągając mnie bliżej. Pocałowałem ją, jej język spotkał mój, i poruszaliśmy się w rytmie, który ledwie zaczynał się z nocą. Księżyc rzucał cienie na jej skórę, a ja widziałem krągłości jej ciała, łuk jej piersi, blask jej oczu.

„Szybciej“, szepnęła.

Przyspieszyłem, moje pchnięcia stały się mocniejsze, a ona uczepiła się mnie, paznokcie wbijając w moje ramiona. Łóżko skrzypiało, a nasz oddech stawał się cięższy, nieregularny. Poczułem narastające we mnie napięcie, i poczułem, jak ona znów się zbliża, jej wnętrze drga wokół mnie.

„Jestem blisko“, jęknęła.

„Dojdź ze mną“, powiedziałem, mój głos ochrypły.

Doszła z krzykiem, jej ciało wyprężyło się pode mną, a ja poszedłem za nią, okrzyk, który wyrwał się z mojego gardła, gdy w niej eksplodowałem, moje ciało drżało nad nią. Zostaliśmy spleceni, nasze serca pompowały czas, który został utracony. W końcu wycofałem się powoli i przewróciłem na bok. Ona odwróciła się do mnie, dłoń na mojej piersi, głowa na moim ramieniu.

„To było…“, zaczęła.

„Wiem”, powiedziałem.

„Dlaczego nie zrobiliśmy tego wcześniej?”

„Może musieliśmy najpierw zajść tak daleko.”

Zaśmiała się cicho, a ja poczułem jej śmiech na mojej skórze. Leżeliśmy w ciszy, a ja myślałem o oddaleniu, które nas dzieliło, o latach spędzonych w tym mieście, w którym ją spotkałem, w którym ją straciłem. Ta noc, pomyślałem, zostanie w moim sercu. To miasto, pomyślałem, nigdy w pełni nas nie wypuści.

Obudziłem się, gdy pierwsze światło wpadło przez okno. Leżała obok mnie, jej oddech spokojny i równy, jej dłoń wciąż na mojej piersi. Patrzyłem na nią, na jej zamknięte oczy, na jej pełne usta, i wiedziałem, że już nigdy nie ucieknę. Otworzyła oczy i uśmiechnęła się.

„Zostaniesz?” – zapytała.

„Tak” – powiedziałem. „Zostaję.”